Μετά από μια περίοδο που έμοιαζε με αιωνιότητα, κατάφερα να έχω πρόσβαση στο πολυαγαπημένο μου internet. ΑΑΑΑΑ! Οποία ικανοποίησις! Οποία ευφορία!
Με τον παγκόσμιο ιστό είχα εξ απ' ανέκαθεν ερωτική σχέση. Ή μάλλον σχέση αγάπης - μίσους. Άλλοι είναι παιδιά των λουλουδιών, εμένα η μαμά μου μ'έκανε παιδί των άκρων.

-Ρε μανούλα, τίποτα σε λογική, σε νοημοσύνη, σε τρέλα, τελωσπάντων κατιτίς, έτσι για να περνάω απαρατήρητη κι εγώ;
-Όχι, εσύ θα είσαι ή του ύψους ή του βάθους. Εγώ σ'έφτιαξα, σε κάνω ό,τι θέλω.

Αιώνια καταδικασμένη να μεμψιμοιρώ λοιπόν. Να μεμψιμοιρώ, αλλά και να χαίρομαι. Τώρα θα μου πεις, ταυτόχρονα γίνεται; Γίνεται, γίνεται. Μια ελληνική ταινία να δεις, το'πιασες το νόημα.
Να'μαι λοιπόν πάλι εδώ στα λημέρια τα γνωστά.
Να καταγράφω την καθημερινή τρέλα που βιώνουμε όντας περιπλανώμενοι σ'έναν ατέλειωτο ιστό που παγιδεύει αλλά συνάμα λυτρώνει.
Που περιθωριοποιεί αλλά και αποκαλύπτεται.
Που κλαίει και γελά.