-Πάμε καμιά βόλτα;
-Τι να σου πω τώρα, δεν ξέρω. Μπα, άσε θα μείνω μέσα.
-Πάλι; Αυτή είναι η 39715362712η μέρα στη σειρά που κάθεσαι και κοιτάς το ταβάνι. Όι άνθρωποι θα σε θυμούνται μόνο απ'τη μεγαλοπρέπεια του σχήματος που άφησε ο -χαριτωμένος κατά τα άλλα- πωπός σου στην επιφάνεια του καναπέ.
- Ε;
Δεν ξέρω αν ομιλώ την κινεζική, αλλά τώρα τελευταία υπάρχει μια δυσκολία στην επικοινωνία μου με φίλους και γνωστούς. Και ναι, το γνωρίζω ότι ο σφυριγμένος το μαθαίνει πάντα τελευταίος (πως έχει σφυρίξει), αλλά εγώ είμαι απόλυτα λογική και σαφής.
Διακρίνω μια βαρεμάρα σχεδόν σ'όσους γνωρίζω και αναρωτιέμαι: Είναι γενικό το φαινόμενο; Μήπως είναι κάτι σαν ιός που θα κάνει τον κύκλο του και θεού θέλοντος (όπως επίσης και καιρού επιτρέποντος) θα περάσει;
Ίσως φταίει αυτή η μανία που με καταδιώκει από παιδί. Να βγω απ'το σπίτι! Να δω το φως του ήλιου! Να χαρώ τις μυρωδιές της ζωής! Δε μπορώ να κλείνομαι σε τέσσερις τοίχους. Αισθάνομαι σαν αγρίμι στο κλουβί, έτοιμο να κατασπαράξει τον πρώτο ταλαίπωρο θηριοδαμαστή που θα έχει την ευγενή καλοσύνη να με ταΐσει.
-Siba, που να στα λέω! Για lunch είχα τον κυρ-Γιάννη σήμερα. Delicious!
Και η ζωή συνεχίζεται.
