Και ξαφνικά ξυπνάς μίαν ωραίαν πρωίαν και λες "ωχ..."
Αλλά ένα ΩΧ μεγαλοπρεπές!

Δεν μου είχε συμβεί αυτό ποτέ. Ή για να είμαι ειλικρινής, δεν μου είχε συμβεί σε τέτοιο ΤΕΡΑΤΩΔΗ βαθμό. Να γίνουν κάποια πράγματα δηλαδή εντελώς απροσδόκητα και να χάσω όχι μόνο το μπούσουλα (ο οποίος για να είμαι ειλικρινής μου ήταν αχρείαστος) αλλά ΚΑΙ τ'αυγά ΚΑΙ τα πασχάλια.

1. Να μάθω πως ό,τι πίστευα αληθινό ήταν ψεύτικο.
2. Ό,τι θεωρούσα άσπρο ήταν στην πραγματικότητα φούξια, λαχανί, ιβουάρ (ή έστω μαύρο που είναι και διαχρονικό).
3. Ό,τι νόμιζα πως προστατεύω και κατ' επέκταση αντιπροσωπεύω ήταν ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό.
4. Ότι η βάση όλων των δεδομένων στον εγκέφαλό μου έχει προ πολλού ψηθεί (χωρίς την άδειά μου και σε λάθος θερμοκρασία).
5. Πως υπάρχουν άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται ιδιοφυείς, αλλά φεύ! ζουν στον κόσμο της Ραπουνζέλ.
6. Πως τίποτα δεν γίνεται σωστά τη σήμερον ημέρα αν δεν χρησιμοποιήσεις εισαγώμενες τεχνικές εντυπωσιασμού.
7. Πως ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός (καλά, αυτό το'ξερα) και έρχομαι να προσθέσω : χρυσός - ξεχρυσός, μη σκοτίζεσαι, εσύ δεν θα τον δεις όσο σκληρά κι αν δουλέψεις.
8. Ότι έχω περάσει τα 8 τελευταία χρόνια της ζωής μου εν αναμονή του μεγάλου ονείρου και όσο περνάει ο καιρός τα εύκολα δυσκολεύουν χωρίς λογική εξήγηση.
9. Πως όλα αυτά τα "ελεγχόμενα αισθήματα" είναι σαν οδηγίες λειτουργίας φούρνου μικροκυμάτων.
10. Πως τίποτα, μα ΤΙΠΟΤΑ από αυτά που έδωσα δεν φάνηκε ποτέ ρηξικέλευθο, παρ' όλα αυτά με άφησαν να πιστεύω πως αν μη τι άλλο "δεν υπάρχει νερό να μας πνίξει, δεν υπάρχει φωτιά να μας κάψει"

.Μερικοί άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας (με προδιαγραφές αντίληψης Αινστάιν και βάλε) καλά θα κάνουν να συνειδητοποιήσουν πως κάποιοι άλλοι, αντιμετωπιζόμενοι ως έχοντες IQ ραδικιού, καταλαβαίνουν τα πάντα, ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται.

Και ο νοών νοήτω.