Σήμερα όλως τυχαίως τράκαρα πλαγιομετωπικά με ένα blog. Θα μου πείτε, ε και; Κάθε μέρα βλέπουμε δεκάδες (για να μην πω εκατοντάδες), τα οποία ως επί το πλείστον μας αφήνουν παγερά αδιάφορους. Το πολύ - πολύ να διαβάσουμε το πρώτο post (κι αυτό όχι ολόκληρο) για να περάσει λίγο η ώρα και μέχρι να εξαντλήσουμε -ως γνήσιοι έλληνες- και το τελευταίο δευτερόλεπτο απ'την καθημερινή (και ολοήμερη) σιέστα, πριν το πάρουμε απόφαση

1) πως πρέπει να σηκωθούμε απ'την καρέκλα αν θέλουμε να μεταφέρουμε το πολύπαθο κορμί μας στη δουλειά
και κατά παράδοξο τρόπο
2) πως ΟΧΙ, η μπουγάδα δε γίνεται από μόνη της.

Αυτό όμως το blog δεν είναι σαν όλα τ'άλλα.Μέσα στον ατελείωτο κατάλογο των blog που σπανίως έχουν κάτι να πουν και σ'αυτό το συνεχώς βομβαρδιζόμενο χάος που ονομάζεται internet, ο φίλτατος Πιτσιρίκος (www.pitsirikos.blogspot.com) έχει πολλά να πει κι ακόμα περισσότερα να σε κάνει να σκεφτείς. Γιατί κακά τα ψέματα: Ποιο μέσο δίνει χώρο στη σκέψη και τη φαντασία μας να ανθίσει τη σήμερον ημέρα;Όλα μας πλασάρονται έτοιμα, με συντηρητικά, ψημένα σαν roast beef της κακιάς συμφοράς. (Μπλιαχ)
Μασαμπουκώνουμε, δίνουμε φιλοδώρημα και λέμε κι ευχαριστώ.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Ο Πιτσιρίκος είναι σαν όαση μες στη έρημο του σύγχρονου μυαλού μας. Οξυδερκής, με χιούμορ, καίριες τοποθετήσεις και ειλικρινή ματιά.
Αξίζει!